flinter dunne retoriek van KWF

In dagblad Trouw van gister blazen de directeur en een beleidsmedewerker van KWF Kankerbestrijding hoog van de toren over de vrijspraak van Café Victoria in Breda. De rechtbank zou met twee maten meten. En de rechter zou economisch belang boven gezondheid plaatsen. Onzin. Wie het vonnis wél goed leest komt namelijk tot heel andere conclusies.

In de Bredase zaak over het rookverbod ging het niet om een belangenafweging tussen economie en gezondheid, maar om de vraag of voor kroegen met en zonder personeel dezelfde regels gelden.

De rechter is in deze zaak tot de conclusie gekomen dat door het rookverbod feitelijk voor eenmanszaken een absoluut rookverbod is ingesteld, terwijl kroegen met personeel er slechts voor hoeven te zorgen dat er geen overlast van de rook plaatsvindt. De overlast zou misschien al door een ventilatiesysteem kunnen worden voorkomen.

De conclusie van de rechter was dan ook dat er ongelijke regels zijn voor kroegen met en zonder personeel en dat die ongelijkheid niet door de beugel kan. De kroeg uit Breda is dus niet vrijgesproken omdat het rookverbod niet deugt, maar omdat deze kleine kroeg ongelijk is behandeld.

Zoals de rechter ook in het vonnis zegt, had de wetgever deze ongelijkheid makkelijk weg kunnen nemen door kroegen met en zonder personeel beiden óf een absoluut rookverbod op te leggen óf te verplichten overlast te voorkomen.

Keuzevrijheid  

Ook doen de KWF-heren het voorkomen alsof het hele rookverbod nu is opgeblazen en overal weer gerookt gaat worden. Flauwekul natuurlijk. Het gaat slechts om het rookverbod voor eenmanszaken, die bovendien lang niet allemaal direct weer de asbakken op tafel hebben gezet.

Door het vonnis in Breda wordt de 'gezondheid van Nederland' dus helemaal niet zomaar op het spel gezet. De niet-rokers hebben tegenwoordig ruime keuze uit horeca-gelegenheden waar niet wordt gerookt, of waar ze in ieder geval worden afgeschermd van rokers.

De mensen die kiezen om wel te roken, hebben nu ook weer de mogelijkheid om vrij-uit roken en uitgaan te combineren.

Een utilitaristisch equilibrium zou je het haast kunnen noemen, waarbij iedereen van de eigen geneugden kan genieten, zonder de ander tot last te zijn of elkaar in vrijheden te beperken.

KWF Kankerbestrijding zou er kortom goed aan doen zich gewoon te concentreren op haar core-business, in plaats dure tijd te besteden aan flinterdunne retoriek in dagbladen. Ons geld uit die collectebus kan namelijk stukken beter worden besteed.

Stephanie-Christine Eger (student internationaal recht en gast-schrijver op HMHW)

Nieuwsarchief >>