Het doen van aangifte is helaas nodig, zegt de woordvoerder arbeidsdiscriminatie van de VVD. De door mij verzonden discriminatie aan de VVD ,door het bedrijf in Den Helder mag inderdaad niet en er moet aangifte gedaan worden door diegene die zich gediscrimineerd voelt.
Uiteraard wil ik degene bijstaan waar nodig.

31 december 2016, De Telegraaf
DEN HELDER - Het begon met werknemers die samen wilden stoppen met roken. Toen dat lukte, besloten Jan en Anita Veenendaal, directieleden bij Keykeg in Den Helder, om helemaal geen rokers meer aan te nemen.
Dat besluit komt voort uit „een positieve houding richting onze werknemers”, legt cco Anita uit. „Een van de kernwaardes van ons bedrijf is respect. Het zou respectloos zijn als we nu weer een roker in dienst nemen.”
Haar vader Jan, ceo van de maker van plastic drankfusten: „De ex-rokers zouden hun nieuwe collega niet pruimen. Bovendien zou je de kat op het spek binden. ”
Denkt u dat de ex-rokers niet stevig in de schoenen staan?
Jan: „Zo zien wij het niet.”
Hoe zit dit juridisch?
Advertentie
Jan: „We zijn niet zo van de juridische hier, maar het is zeker dat we op het scherp van de snede opereren. Kijk, honderd jaar geleden had dit absoluut niet gekund. De verhouding tussen werkgever en werknemer was toen veel formeler.”
Anita: „De tijd is aan het veranderen, de hele wéreld is aan het veranderen! De topman van Philip Morris kondigt zelfs het einde van de sigaret aan. De topman van een tabáksfabrikant!”
En als zich nu de ideale kandidaat voor een vacature meldt, die helaas ook rookt?
Anita: „Het gaat om gedeelde waardes, die zijn zo veel belangrijker dan een cv.”
Jan: „Je moet ook niet vergeten: een medewerker is tegenwoordig, als hij niet slaapt, een groot deel van de tijd bezig met zijn werk.”
Hoe hebben uw collega-ondernemers gereageerd?
Anita: „We hebben veel geluiden gehoord van collega’s die het goed vinden dat we dit doen. Wij durven hiervoor uit te komen, sommige andere bedrijven niet.”
Jan: „’Wij pluizen in het geniep de Facebookpagina’s van onze sollicitanten uit in plaats van het ronduit te vragen’, vertrouwde een ondernemer mij toe. Door dit naar buiten te brengen willen we ook zeggen: met anders organiseren kun je het beste uit je mensen halen.”
Kunt u zich voorstellen dat mensen uw antirookbeleid discriminerend noemen?
Jan: „We geven het vooraf aan bij potentiële medewerkers. Kies dan maar om hier te solliciteren, of niet. Een werkgever mag best de maat aangeven, vind ik. Pas als je mensen de maat néémt, ga je wat mij betreft te ver. Dat laatste doen wij niet.”
Anita: „Wij hebben hier een open cultuur. Een deel daarvan is: we houden van gezonde mensen.”
De meeste werknemers vinden het betuttelend als hun baas iets van hun gezondheid zegt.
Jan: „Achter die medewerkers van ons die wilden stoppen met roken zat absoluut geen prikkel van ons.”
Anita: „In april hebben we ons personeel nog gevraagd wat ze wilden. Acht op de tien wilden een grote gym in het nieuwe kantoor. Ze willen nóg gezonder leven.”
De Stichting Rokersbelangen wees eerder dit jaar op een uitspraak uit 2004 van toenmalig staatssecretaris De Grave (Sociale Zaken), dat niet-roken geen sollicitatie-eis mag zijn. Wat als het tot een rechtszaak komt?
Anita: „De stichting is welkom voor een kopje koffie.”