Niet alleen staat de Nederlandse samenleving bol van verboden, beperkingen, ontzeggingen en discriminatie, maar ook ons veel geprezen liberalen arbeidsmarkt heeft daar mee te maken.

We ervaren iedere keer weer dat rokers bij vele werkgevers niet welkom zijn opdat de scheidslijn tussen privé en zakelijk niet wordt gerespecteerd. Dat is te zien bij het weghalen van rookruimten en van een resolute weigering voor een aanname ,bij het hebben van een lifestyle. Je rookt en dan is solliciteren overbodig want je wordt niet aangenomen omdat prive gewoontes of behoeftes niet passen bij de bedrijfscultuur. Dit is helaas de realiteit. Wij doen er het zwijgen toe en het lijkt erop alsof wij dit fenomeen met de mantel der liefde willen omarmen. Over dit fenomeen schreef ik een brief naar de Commissie Rechten voor de Mens en deze organisatie mailde dat ik de enige was en deponeerde mijn klacht naar de vierkante prullenbak. Ook het gehanteerde argument van de werkgever “ het zou niet passen bij de bedrijfscultuur” is een gevaarlijk ontwikkeling en het betekent eigenlijk dat sollicitanten op basis van volstrekte willekeur worden aangenomen of geweigerd. Voor degene die zoekende zijn op de arbeidsmarkt valt er weinig te kiezen en is men afhankelijk van de werkgever waarbij de volgende voorwaarden een aanbeveling kan zijn voor een sollicitatie; jong met 40 jaar ervaring , geen verborgen gebreken hebben en passen binnen de bedrijfscultuur. Nu begint het met "passen binnen de bedrijfscultuur" , deze voorwaarde is absoluut arbitrair ,weinig steekhoudend en geeft voldoende redenen om personen niet aan te nemen. In onze huidige wereld van werken past deze benadering absoluut niet. Met het hebben van een prive lifestyle wordt de trend gezet voor het -niet- aannemen bij een sollicitatie. Het is een gevaarlijke ontwikkeling.