De inwoners zijn onrustig ,sociale cohesie is moeilijk te ontdekken en dat het niet hoort bij het eens zo tolerante en relaxte Nederland mag duidelijk zijn.

Vaak wordt onvrede en of gejaagdheid zijn van de inwoner gebagatelliseerd. Het is verder niet tastbaar dus valt het wel mee , ook al wordt je geplaagd met een opgejaagd gevoel. Het opgejaagde gevoel is permanent aanwezig, zelfs wanneer je eigenlijk niets meer te doen hebt of zelfs in ruste bent. Het is ook niet zo gek te bedenken waar dit opgejaagde gevoel bij de inwoner vandaan komt, het is al merkbaar in ons dagelijks leven . We horen van een confrontatie met politieke partijen in de 2e Kamer (kinderpardon bijvoorbeeld ) en we lezen van woordenwisselingen in de media , er zijn ongelijkheden waar te nemen , uitsluitingen bij rooktafels , aangepaste conclusies in documenten, veranderingen van ons tolerantie niveau, gesloten ziekenhuis deuren en ook nog aankomende provinciale verkiezingen waarbij de onrust van inwoners vele oorzaken kent. Onze spanningen voor de wereldvrede door het opzeggen van het kernwapenverdrag met Rusland brengen ons samenhorigheidsgevoel niet dichterbij en hebben plaats gemaakt voor tobben, piekeren, wikken, wegen en brengen hele ongewisse uitkomsten voor ons aankomend stemgedrag. De tegenstelling is dat het zoeken naar meer rust je vaak onrustiger maakt en velen ervaren dat. Samenhorigheid staat verder van ons af dan de wereldvrede en eigenlijk is onze kneuterigheid of het er voor elkaar zijn een gevoel dat wij door onlusten en spanningen niet meer zo goed kennen. Uiteraard zijn vijandbeelden zijn uit den boze , alsmede het opzeggen van verdragen of het bouwen van een muur, de Venezuela spanningen, gele hesjes protesten, maar wees kritisch met wat je leest en het tolerant zijn naar anderen zou toch een begin moeten zijn voor minder onrust met een juiste (stem) keuze.