Als groep rokers worden wij in de regel niet alleen als zondebok neergezet maar ook vaak als schuldige aangewezen.

Nu zijn rokers geen speelballen maar mensen die een bijdrage leveren aan de Nederlandse economie. Compassie is het toverwoord en natuurlijk moeten wij onze eigen cultuur waarderen. Polarisatie is natuurlijk geen nieuw feit in onze samenleving, maar ondemocratische rooktafels wel. De roker leeft gelukkig niet in een bubbel maar in een eigen huis waarbij de roker zich laat vergezellen door vreugdevolle aromatische dampen. In publieke ruimten is het anders ,daar wordt verwacht dat rokers de lokale besturen zullen ondersteunen om hun snode plannen te realiseren en de inmiddels ontstane druk op de roker wordt hiermede alleen maar groter. Gelijkheid is een grondrecht, maar die grondwettelijke gelijkheid zal er alleen maar komen zodra we een beleid krijgen dat roken als een gelijkwaardige in de samenleving gaat bestempelen. Nu is het een gemiste kans en veel ongelijkheden voor rokers zijn al merkbaar, maar polariseert de SRB nu zelf om het polariseren aan de kaak te stellen? In ieder geval moeten bestuurders verontwaardigde inwoners onbevreesd en open tegemoet treden, want polarisatie raakt tenslotte alle bestuursniveaus, te beginnen in de EU en te eindigen in het stadsdeel. Rokers ervaren al dat inwoners steeds vijandiger worden. Inwoners verschillen in deze situatie niet alleen met elkaar van mening, maar zij keuren andere opvattingen af of verwerpen deze. Polarisatie kent dus een duidelijk moreel component, waarbij vaak een genietende tegenstander als kwaadwillend wordt gezien. Polariseren in de samenleving is populair, het is een breed gedeeld geloof en het zou goed zijn om frustraties en scheidingen in de samenleving te voorkomen. Inwoners moeten elkaar kunnen vertrouwen en tolereren en dat begint al op het terras, bij het ontbreken ervan draagt de belastingbetaler uiteindelijk de kosten.