Voelen wij ons veilig en worden wij als roker nog gewaardeerd in onze samenleving of is de stad Groningen nu ons voorbeeld.

Nu vrees ik dat ongeveer 23% (CBS) van de consumenten dat ontkennend zal beantwoorden alhoewel veiligheid en verantwoordelijkheid er voor iedereen zou moeten zijn. Reageren op je medebezoeker of consument doet tegenwoordig veel stof opwaaien en zeker op het terras. Van samenhorigheid is geen sprake (meer) en de verdeeldheid tussen mensen onderling neemt draconische vormen aan. De vraag is of dit een wenselijke situatie is en of wij dit willen laten voorbestaan. Moet overleg niet de vorm zijn om een ander te inspireren en zo nodig het afstemmen van de mogelijkheden. Natuurlijk realiseer ik mij dat er wellicht ook potentiële risico’s op het terras, ziekenhuis, wachtrij, buitenbad etc. aanwezig zijn en mensen daardoor minder vaak bereid zijn tot overleg en verbaal geweld toepassen voor een oplossing bij rookoverlast. Maar het blijkt ook dat er steeds weer mensen zijn die wél vertrouwen hebben in de communicatie en het overleg aan gaan om de aangetroffen situatie op te lossen. Nu zijn stigma en onwetendheid nog steeds wijd verspreid, maar laten wij deze wijze woorden met elkaar delen, want samenhorigheid is toch belangrijker dan samen de wereld rond vliegen. Juul Deelder zei ooit dat “De omgeving van de mens is de medemens” en bij deze wijze woorden is verder ieder commentaar overbodig.